1- بی بی سی که رسانه ی مستقل تریه نسبت به صدای امریکا (حداقل پول تو جیبیه مجریاش و کنگره نمی ده) برنامه هاش و یک ساعت زود تر شروع می کنه و همه ی عالم و آدم و میاره پشت خط هاش برای اینکه بزرگداشت فقیه شیعه ی ایران را به جا بیاره و 3 روز مورد آماج حملات پارازیت قرار می گیره حتی وقتی ویژه برنامه افغانستان داره.

2- کاخ سفید پیام تسلیت در گذشت آیت الله منتظری رو می ده بعد صدای امریکا 4 روز پشت هم ویژه برنامه تغیرات اقلیمی پخش می کنه!!!! و انگار نه انگار که فردا که پس فردا تاسوعاست. در یک عملیات انتحاری ستاره درخشش دست کامران نجف زاده را از پشت می بنده و آقای زر افشان روی احمد خاتمی را کم می کنه و شروع به کشیدن خط قرمز می کنه. و رد پایی از سخنوران همیشگی: سازگارا و نوری زاده نیست.

3- متکی میاد جلو حیدری میگه ما حاضریم اورانیوممون را به ترکیه بفرستیم و عربستان چه آدم بدی شده است تازگیا و از این اینگلیسی ها و جاسوس های فرانسوی گولش زده اند.

4- حالا کاری به تعویق افتادن 5+1 و دختر بن لادن نداریم.

5- توهم توطئه گرفتم.

/* /*]]>*/ اصلاً لازم نیست کسی را دعوت کرد مردم ایران تو بدقه ی عزیزانشون به دیار باقی هیچی کم نمی ذارن. کاملاً میشه حدس زد که تشیع جنازه ی امام هم جمعیت فردا را ندیده. برای همین فکر میکنم مراسم تشییع باید همونجایی که باید برگزار بشه حتی اگر راه ها را بستن باید به سمت قم رفت تا با فشار مردم راه را باز کنند. توی راهنمایی لنکرانی را انتخاب کردیم به عنوان مرجع تقلید چونمیگفتن آسونه و معلم دینی حتماً یک اسم از ما می خواست. چند باری بیشتر رسالش رو ورق نزدم و هیچوقت نفهمیدم کجاش آسون بود. مدتی بود فکر می کردم مرجع تقلیدم را تغییر بدم برای این که ننگ قبلی را پاک کرده باشم به منتظری فکر می کردم اما مطمئن نبودم. میگفتم از کجا معلوم شاید یه موقع یه کاری بکنه این ننگ ما بیشتر بشه. ولی الان فکر می کنم سعادتی بالاتر از این نیست که مقلد این مرد باشی. میگن باید مرجع تقلید موقع انتخاب زنده باشه من مجتهدی را زنده تر از منتظری نمی بینم. من امشب مقلد پیر سبز شدم.

من که درگیر کنکور و  تنبلیم...

شهرزاد هم خب لابد گرفتاره دیگه

همین

هر چی فکر می کنم می بینم بعضی از احکام مال دوره قبل از اختراع آلویز اولترا بوده...

 

دیشب خواب دیدم شهرزاد منو انداخته بیرون از اینجا .

کلن پاکم کرده بود...

 

یک

دو

سه

ته سیگار نوزدهمی رو که چسبوندم به سر بیستمی ، مچاله شدن پاکت سیگار لرزوندم . شبش خواب دیدم که بهم زنگ زدی . نمی دونم تقصیر کیه که دوستان با شماره ای که فکر می کنن ندارم به جای تو بهم اس ام اس می دن . این که می گم دوستان برای اینه که فکر می کردم چند تا دوسته برام . شیطنت خواهرانه اش نوک سوزنو وادار کرد یه حباب شفاف رو سوراخ کنه تا قطره قطره قرص قلب بچکه زیر زبونم . به خاطر یک لحظه که فکر کردم تویی که نوشتی وعده دیدار ابدیت .

کسری از ثانیه طول کشید تا یادم بیاد که خواهرم به جای تو برام نوشته .( امان از این خواهرانگی . یادته خواهر تو هم برام نوشت . به جای تو . اون موقع فکر می کردم صاحب هشت تا خواهر شدم .) زنگ که بهش زدم اما دروغ گفتم . گفتم نگرانش شدم . نمی خواستم گول خوردن من بخندونتش . یه چیزی می شکست اونجوری.

تموم شد؟؟

یادم نیست قبل از حماسه ۲۲ خرداد چه تحلیلی داشتم اما یادمه که هیچ جوری تو کتم نمی رفت که ا.ن بشینه کنار می دونستم کروبی رای نمییاره ولی می خواستم آبرو مندانه باشه. و اینقدر سرگرم تبلیغات و کار اجرایی شدم که دنیای مجازی جایی تو زندگیم نداشت. اما بعد از انتخابات و البته بعد از تمام شدن موقت گرفتاری تمام  وقتم دنیای مجازی بود علت هم پر واضح.

این چند روز به خیلی چیز ها فکر می کنم. مثلاً به تیتر یکی از سر مقاله های م.ق در شهروند امروز به نام پوپولیسم جاده صاف کن سکولاریسم. یا اینکه اسمم در این وبلاگ را تغییر بدم یا نه. یا اینکه سعی کنم یک تحلیل از شرایط موجود داشته باشم. یا یه پیش بینی. اما از بیانیه هر دو کاندید معترض واضحه که فعلا بریم خونه. خیلی ذهنم شلوغه و حرف برای گفتن زیاد.

ما لعبتکانیم و فلک لعبت* باز

*لعبت : بچه

 

با همکاری برادران محترمه صاب خونه ی ما هم آب خنک نوش جان نمود .

پ.ن : همینیم که هستیم