یادم نیست قبل از حماسه ۲۲ خرداد چه تحلیلی داشتم اما یادمه که هیچ جوری تو کتم نمی رفت که ا.ن بشینه کنار می دونستم کروبی رای نمییاره ولی می خواستم آبرو مندانه باشه. و اینقدر سرگرم تبلیغات و کار اجرایی شدم که دنیای مجازی جایی تو زندگیم نداشت. اما بعد از انتخابات و البته بعد از تمام شدن موقت گرفتاری تمام  وقتم دنیای مجازی بود علت هم پر واضح.

این چند روز به خیلی چیز ها فکر می کنم. مثلاً به تیتر یکی از سر مقاله های م.ق در شهروند امروز به نام پوپولیسم جاده صاف کن سکولاریسم. یا اینکه اسمم در این وبلاگ را تغییر بدم یا نه. یا اینکه سعی کنم یک تحلیل از شرایط موجود داشته باشم. یا یه پیش بینی. اما از بیانیه هر دو کاندید معترض واضحه که فعلا بریم خونه. خیلی ذهنم شلوغه و حرف برای گفتن زیاد.